Categorie archief: Muziek

Workshop compositie De Eend en de Vos

Tijdens deze workshop op 10 juni gaf ik onder meer les aan 9 kinderen tussen de 6 en 8 jaar oud. Eén van hen was de kleindochter van Daan Manneke, wat ik ontzettend leuk vond. De muziek van Daan Manneke was tijdens mijn conservatoriumtijd een verplicht onderdeel en voor mij was -en ís!- zijn manier van schrijven en benadering van muziek zeer verfrissend. Wat geweldig om zoveel jaren later de zoon van Daan met zijn dochter te mogen verwelkomen bij mijn compositie workshop! Het resultaat van deze workshop kun je via onderstaande link beluisteren en bekijken.

Eend en vos op Youtube

Het verhaal van Max Velthuijs tijdens de workshop 'Compositie'

Het verhaal van Max Velthuijs tijdens de workshop ‘Compositie’

Technique doesn’t exist

Youtube movie

Nice introduction of Maria Joao Pires before a concert of her student Julien Liebeer. Interesting what Maria say’s about technique. Don’t get triggered about this: if you don’t have time to watch the video, read what Silvia Pavani says about what she could have meant. ;-)

Pires

Pires


“I think that when Maria says “technique doesn’t exist” she is saying that in order to conquer the instrument you have to find a way. This way will be constantly changing so you cannot call this process a technique. I don’t think she means you don’t have to sweat over a piece, but the approach should always be custom made to the difficulty of the moment.”

Silvia Pavani-De Visser

APK concert 26 mei 12:30

Bij dit concert spelen drie verschillende pianisten muziek van Mozart, Schubert, Chopin, Bach en Verleur. Marjo speelt twee prachtige Rondo’s van Mozart. Voor wie het niet weet: een Rondo is een stuk waarbij het hoofdthema een aantal malen terugkomt (bijvoorbeeld Für Elise van Beethoven is een bekende Rondo.) Mariette speelt Schubert, de componist die nog met één voet in de klassieke periode stond, onderweg naar de romantische muziek van Chopin. Heleen gaat voor de Barok: zij voert -voor de allereerste keer in haar leven ooit- het eerste deel van het Italiaanse Concert van Bach uit. Maar ze speelt ook haar eigen Prélude & Fuga Op 3 van lang geleden, waarbij zij op bescheiden wijze in de voetsporen van Bach probeert te treden.. maar hé, hoe kan het dat die chromatische lijn in de Prélude van Heleen lijkt op de baslijn van de Chopin Wals? Dit gaat Heleen u laten horen tijdens het concert. Verder speelt zij een eigen compositie zoals Chopin zou hebben kunnen schrijven als hij van vogels had gehouden: horen we daar een beroemde populaire melodie doorheen? En waar komt dat vogelgefluit vandaan? Het lijkt wel uit het publiek te komen! Vrijwillige bijdrage na afloop van het concert.

APK concert 26 mei 2018

Swapping Black Keys

This ‘jazzy’ piece I composed (only) for black keys. You may print and use it. It is meant for everyone after a few years of piano lessons.
I hope it is not hard to play, although the rhythm can be challenging in the beginning (and of course the reading of the flats might be an obstacle). In fact I would like to hear your feedback on how hard it is to handle!
I think it is easier if you use the mp3 audio to understand the rhythm. If you feel the quavers, bar 1-4 is 1-2-3 /1-2-3 / 1-2-3 / 1-2-3 / 1-2 / 1-2 or ‘pineapple /pineapple /pineapple /pineapple /kiwi /kiwi’ (if you don’t like kiwis you can use ‘mango/mango’ )
Bar 5-8 is ‘pineapple/pineapple/kiwi/pineapple/pineapple/kiwi’ etc.

Love to hear your feedback!

Swapping Black Keys PDF downloaden

Page 1 Swapping

Page 1 Swapping

Page 2 Swapping

Page 2 Swapping

Page 3 Swapping

Page 3 Swapping

Eduard Marcet in Teatro Munganga

‘Muziek, mijn taal’ bij Teatro Munganga door Eduard Marcet en Elena Cid Iriarte.

“Elk kind kan perfect zijn moedertaal spreken, en daarom heeft elk kind talent om muziek te maken wanneer we een muzikale omgeving creëren.” Op dit idee baseerde de Japanse violist en muziekpedagoog Shinichi Suzuki zijn methode. Tijdens dit concert nodigen Eduard en Elena kinderen en ouders uit om te luisteren, te zingen en mee te klappen met muziek die kinderen over de hele wereld spelen, wanneer zij viool leren spelen. Van Kortjakje tot Beethoven en Vivaldi!”
(Deze tekst stond op de website van Teatro Munganga).

Enige tijd geleden ontving ik van mijn Suzuki-vioolcollega Eduard Marcet en pianiste Elena Cid een uitnodiging om naar bovenstaand concert in Teatro Munganga te komen, een theater aan de Schinkelhavenstraat in Amsterdam Zuid vlakbij het Vondelpark/Amstelveense weg. Het zou een concert voor viool en piano zijn, in de sfeer van de Suzuki-methode.
Vandaag om 11 uur was het zo ver. Ik kwam het sfeervolle theater binnen en was aangenaam verrast door de hoeveelheid zeer jonge kinderen en ouders. Er hing een levendige sfeer en iedereen had er erge zin in, dat was meteen duidelijk.

Dansende kinderen tijdens concert

Dansende kinderen tijdens concert

Het concert begon met een concert van Seitz en daarna volgden nog meer Suzuki-stukken uit de hogere boeken, aangevuld met andere stukken. Het viel mij op, dat Eduard niet, zoals veel violisten, stond, maar op een kruk zat. Dit waarschijnlijk om meer oogcontact te hebben met zijn zeer jonge publiek. Ouders en kinderen zaten ook rondom de muzikanten heen. Doordat Eduard alles uit het hoofd speelde, keek hij echt de kinderen aan, ik zag dat er voortdurend blikken werden uitgewisseld. Wat mij ook meteen trof, was de rust en de volkomen vanzelfsprekendheid van het gebeuren. Een langzame Vivaldi met opperste concentratie gespeeld, terwijl om hen heen “de kleintjes” scharrelden en rumoerden, en het maakte helemaal niets uit, want de warme toon van de viool van Eduard ging rechtstreeks naar je hart. Het was opvallend hoeveel kinderen al dan niet met hun duim in hun mond ademloos zaten te luisteren. Dat er dan af en toe tussendoor wat bijgeluiden waren, hinderde niet. Bij sommige stukken mocht ook gedanst worden. In het bijzonder één ‘paar’ viel mij op: een jongen en een meisje van rond de drie a vier jaar, die elkaar tijdens het dansen diep in de ogen keken terwijl ze elkaars handjes vasthielden.
Na elk stuk vertelde Eduard even heel kort -in het Engels- over wat de Suzuki-methode inhield, en dat was zo goed en to the point omdat het ultrakort was maar meteen de kern raakte van de Suzuki filosofie.. Bijvoorbeeld: dat het uiteindelijke doel van muziek als taal is, om een ‘fijn mens’ (‘nice person’) te worden. En dat je eigenlijk al begonnen bent die taal te leren, hier, vandaag, door erbij te zijn en te luisteren naar de muziek. De uitwerking van de Suzuki-methode zag ik ook op het podium: enkele heel jonge leerlingen van Eduard die samen prachtig tegelijk streken, met een mooie ontspannen houding. Ze hadden contact met elkaar, goed luisterend, terwijl Eduard en Elena dit op subtiele wijze ondersteunden. De kinderen speelden vrij en met plezier, sommigen al hele stukken, anderen een paar snaren.

Concentratie van de kleintjes tijdens concert

Concentratie van de kleintjes tijdens het spel

Er was veel interactie tussen Eduard en de kinderen, ze keken elkaar aan, soms reageerde Eduard op iets uit de zaal met een glimlach. Hij ging op zijn hurken zitten spelen als het nodig is, maar hij ging niet ‘door de knieën’ qua muziekkeuze. Het was het mooie, klassieke Suzuki-repertoire wat de kinderen te horen kregen, ook de langzame delen: hoezo hebben jonge kinderen niet zo’n lange spanningsboog? Intussen kregen de ouders ongemerkt de Suzuki-methode zowel in theorie als in praktijk toegediend. Zoveel liefde en toewijding straalde van dit concert af! Het is zo’n goed idee: zelf als docent mooie stukken spelen, afgewisseld met leerlingen, en tussendoor aan de ouders vertellen over de methode. Je hoeft als docent niet óf zelf een concert houden terwijl iedereen de hele tijd naar je luistert, óf een leerlingenconcert met alleen maar leerlingen die twinkels spelen, óf een voorlichtingsavond. . Ik denk dat dit ‘werkt’ voor kinderen en ouders, want het spreekt op alle niveau’s aan: je hoort mooie muziek op professioneel niveau, dus je krijgt zelf ook meteen zin om te spelen. Een professionele violist live horen spelen is toch echt iets anders dan een cd. Maar ook: al ben je als leerling net begonnen met een paar tonen, dan kan het toch al zeer concertwaardig klinken, zeker als er zo’n goede pianiste als Elena met je meespeelt zodat je naar een hogere dimensie wordt getild! Het zou ook een goed idee zijn nieuwe Suzuki-ouders op deze manier met de methode in contact te brengen.. ik denk dat ouders dan nog beter zullen begrijpen wat het inhoudt als ze zo’n concert van docenten samen met leerlingen hebben bijgewoond. Voor de docent heeft het ook nog als voordeel dat je al je Suzuki-stukken regelmatig moet oppoetsen en bijhouden!
Bij Gavotte Mignon van A. Thomas, boek 2, liet één van de aanwezigen een pluchen hondje op de maat van de muziek meedansen, bovenop de piano. Het tekende de losse, ongedwongen sfeer. Dit tot grote pret van een aantal kinderen, want de bewegingen klopten precies bij de muziek. Omdat het achter de hoge piano zo donker was, zag je de vrouw bijna niet, dus het leek alsof dat hondje zelf danste.. Dit vonden de kinderen prachtig. Ik hoorde een paar schaterlachjes. Deze kinderen houden hieraan de herinnering over: klassieke muziek is leuk! En dat is het ook.
De lengte van het programma was precies goed, mede door de afwisseling: het duurde ongeveer een uur. Maar omdat er zoveel ontspanningsmomenten inzaten, leek het korter te duren. Dat was natuurlijk ook te danken aan de uitvoerenden, die een prettige rust en welwillendheid uitstraalden en gewoon ontzettend mooi speelden. Aan het eind mochten sommige kleintjes nog even ‘een viool proberen’. Twinkel A naast Vivaldi in één programma. Een dijk van een combinatie. Misschien ga ik dit idee wel naäpen: zelf spelen combineren met een leerlingenuitvoering, en tussendoor vertellen over de liefde voor en het belang van muziek.

NB Eduard heeft nog plek voor enkele leerlingen!

Heleen Verleur, Suzuki-pianodocente level 4

www.munganga.nl

Schermafbeelding 2018-04-15 om 17.46.39

‘Verleur’ op Dag in de Branding

‘Twelve’, mijn compositie voor altviool solo, zal op 26 mei 2018 gespeeld worden bij de officiële opening van het festival ‘Dag in de Branding’ in Den Haag. Uitvoerder is Joe Nicholls. Joe heeft het al een keer gespeeld op 10 februari in Den Haag tijdens een huiskamerconcert georganiseerd door curator Saskia Lankhoorn. Over dat concert mailde Joe me het volgende:

“I enjoyed working on your piece a lot, and it is actually very effective in performance! ‘Twelve’ was a hit at the concert yesterday! You should publish it – public really enjoyed it! Let me know if you write any more beautiful music for viola!”

‘Twelve’ is onlangs uitgegeven bij Donemus: Webshop Donemus

Twelve MP3 (gedeelte, hele stuk ± 7 minuten. Live opname gespeeld door Asdis Valdimarsdottir.)

Schermafbeelding 2018-04-15 om 18.00.05

Website Dag in de Branding
Vier sterren in NRC
Over het festival Dag in de Branding op Youtube

Schermafbeelding 2018-04-14 om 22.50.42