Categorie archief: Suzuki

Digitale media bij het componeren met leerlingen

Componeren met leerlingen: hoe doe je dat?
Het lijkt mij leuk om iets te vertellen over de werkwijze van het componeren met leerlingen, iets dat ik de afgelopen tijd heb gedaan tijdens de reguliere lessen. Ik moet zeggen dat het in deze tijd wel heel makkelijk is om zoiets te doen. Vroeger moest alles met potlood en papier worden opgeschreven. Dat heeft ook een goede kant: doordat het proces langzamer gaat, zou het kunnen dat je je meer bewust bent van wat je opschrijft. Maar aan de andere kant: voor kinderen van vijf en zes, waar ik ook mee werk, zou het niet te doen zijn om alles wat ze bedenken, zelf te moeten opschrijven. En als ik het zou doen, zou het ook erg lang duren. Dan zouden we niet, zoals nu, 5 a 10 minuten van de les kunnen besteden aan componeren.

Mijn leerlinge Eden (6)

Mijn leerlinge Eden (5 jaar)

Meestal gaat het als volgt:
- tijdens de les begint de leerling met een stukje thematisch materiaal, ofwel een stukje ‘melodie’. Het kan overigens ook een akkoord zijn, of iets wat in elk geval kan dienen als muzikale bouwsteen. De ene keer wordt het gezongen (als de leerling het niet kan vinden op de piano) of het wordt direct op de piano gezocht
- ik geef pas een suggestie als de leerling niet meer verder kan, of als ik het gevoel heb dat muzikale ‘wetten’ niet worden uitgevoerd.
Voorbeeld: leerling voelt de ‘puls’ niet en speelt te weinig tellen in de maat. Of: de nazin is korter dan de voorzin, terwijl de stijl van de compositie hier niet om vraagt. Of: er wordt te vaak iets herhaald waardoor het te voorspelbaar wordt.
- bij mijn (Suzuki) lessen is meestal een ouder aanwezig, dus ik vraag dan of hij of zij een filmpje kan maken van wat er bedacht is. Dat heeft als voordeel dat ze er thuis mee verder kunnen, omdat ze weer even kunnen luisteren hoe het ook alweer ging. Maar ze sturen dit ook naar mij, zodat ik het thuis even snel in Sibelius kan noteren.
- ik stuur de ouder de pdf van het Sibelius-bestand per mail, zodat hij/zij ook hiermee verder kan

Het grote voordeel van deze werkwijze is, dat het heel efficiënt gaat en niet veel extra tijd kost. Hierdoor is het mogelijk dit (periodiek) in de pianoles te integreren.

Waarom componeren tijdens de les?
Als je zelf muziek bedenkt, ga je ook anders naar andere muziek luisteren. Je gaat nadenken over hoe stukken zijn opgebouwd, over structuur, akkoorden, melodielijnen.
Hierdoor zul je -mijns inziens- meer gaan begrijpen van wat andere componisten hebben gedaan. Dus het komt de ‘gewone’ lessen ook ten goede.

Compositie Eden met begeleiding Heleen

Compositie Eden met begeleiding Heleen

Nog een compositie van Eden

Nog een compositie van Eden

Presentatie ‘Butterflies against the wind’

Cover boek

Cover boek

Op 3 november om 15 uur zal tijdens een feestelijk concert bij pianozaak BOL & Sanders in Amsterdam (Ceintuurbaan 434-436) het boek ‘Butterflies against the wind’ met composities van mijn leerlingen worden gepresenteerd.
Maar liefst 25 composities staan er in dit boek, en de gemiddelde leeftijd is vrij bescheiden (de jongste componistjes zijn vijf jaar) met enkele uitschieters naar boven. Tijdens de presentatie zullen zeker composities uit het boek weerklinken. De opbrengst van dit boek komt geheel ten goede aan de stichting ‘Children of Mexico’. Danseres en Pilates docente Anna Mora en Henning Zorn, in het bestuur van deze stichting, doen in Mexico projecten om zwerfkinderen van de straat te halen en ze voedsel en scholing te geven. Zij zullen hierover een korte toelichting geven.
Houdt allen de datum van 3 november 15 uur in je agenda vrij!

Over de manier waarop deze bundel tot stand is gekomen, vertel ik hier:
Hoe het tot stand kwam

Het boek gaat met een eerste oplage van 100 worden verkocht. Het boek gaat 15 euro kosten, met aftrek van ± 5 euro per boek voor de kosten van het drukken. Iedereen die mee wil doen het boek te verkopen, mag zich bij mij melden en krijgt dan een paar exemplaren mee.

Geweldig toch? Zelfbedachte muziek van je zoon, dochter, of jezelf, in gedrukte vorm, te koop voor een goed doel? (Children of Mexico)
Een ideaal verjaardag- of kerstkado, ook. De stukken zijn allemaal superleuk om te spelen, sommige met een tweede partij erbij.

1. Wie wil meehelpen het boek te verkopen? Vanaf 1 of 2 exemplaren kun je je bij mij melden.
2. Wie heeft er nog ideeën voor wat verdere publiciteit voor deze actie? Ik hoor het graag!

Hartelijke groet,

Heleen Verleur
heleen.verleur@xs4all.nl
(ps if you don’t understand Dutch, please mail me (heleen.verleur@xs4all.nl) and I will translate into English!)

Support for Children of Mexico

Before summer holiday up to now, my students and me worked together on several compositions for a book. The book is meant to be published at least before Christmas. The proceeds from the book (with deduction of the costs) will all go to the wonderful foundation ‘Children of Mexico’. Henning Zorn, chairman of Children of Mexico, is alos the father of two of my students (Alán and Nora Zorn). I know their project is 100 percent safe and all proceeds will be truely spent on the projects.

The compositions in the book will be ascending in difficulty, because the youngest participant is 4 years old and one of the oldest about 74. They can be played and practised by children and adults. The pieces have an average level, the easiest can be played after only one year of lessons. Some pieces have a secondo part (composed by Heleen) so that they can be played together, as a duet.

Mexican embroidery

Mexican embroidery

Read more about ‘What Children of Mexico do’ or click the video link below:

What Children of Mexico do
Video Youtube Children of Mexico

I will soon publish more about the costs and what will be the date of publication. Of course there will be a book presentation where you can buy the book. The book will contribute to much musical pleasure, ánd a better life for Mexican children.

Italian Concerto (2)

You can travel to a beautiful place and decide to stay there for a week. Or leave next day to another beautiful place, and leave again etc.
Why? Because you are excited to see something new. Although you hardly saw the first place, you want to discover new things. Because you are eager and excited to go on. Nothing wrong with that! But that’s why you didn’t see the well with fresh water at the first place. And you didn’t see the pineapple wood, and the lake that was waiting for you to swim.
This little story is how it feels to stay at the first page of the Italian Concerto. I discovered new things, like diving in a deep lake without knowing how deep it is. You can swim further and further, wanting to reach the bottom. Then you really have to get back to breath, because it is endless.

Little lake in France (Prats du Périgord)

Our swimming lake in France (Prats-du-Périgord)

I keep myself awake by doing little ‘games’ like: I am going to observe mainly the 5th finger of the right hand. From bar 5 to 12 of the third movement (Presto) I suddenly noticed that the little finger is very busy, and has an important role: it plays the downward scale of B flat. Did I ever notice? In a way: yes. But only with my brain. Now I ‘feel’ it like I ‘am’ my little finger. Also it is the first time I consciously noticed this E flat in bar 6. It doesn’t belong in the scale of F. Of course: it belongs in the scale of B flat, the fourth tone in F. But in a way it is ‘shocking’ because you would expect an E. So why is it there? Maybe it is a prediction for the E flat in the second theme that starts in bar 25. Like a short announcement that this is going to happen.
I also noticed bar 10 en 11: in two bars the E flat changes again in bar 11 in a normal E.
While slowing down, with just one page, I see more. It’a bit like the difference between cycling or driving a car. When you cycle, you see more of the surroundings. And when you walk, even more.

Of course this study session was not only rose scent and moonshine. I also met:

1. Impatience. I really had to hold myself back to play further on the second page. I told myself I couldn’t enter that room, because the floor was still wet
2. Distraction. Thinking about what to do after the practise.
3. Sleepiness. This only occurs when my mind is drifting off. What helps, is having a clear focus. Like: observe the fingering, or listen only to the left hand
3. Longing for coffee (I just went to grab one, towards the end!)

and several thoughts about other things. But everytime I went back to where I came from, with my full attention.

About learning the Italian Concerto (1)

Before summer I made a plan to learn the Italian Concerto in France by heart. I wanted to practise every day for an hour. It didn’t work. Why not?

Handwriting Bach

Handwriting Bach

1. I felt not like practising, but playing through
2. Because I could already play it (not yet at the right speed, but anyway ..) it just didn’t feel like a challenge
3. I wanted to play other pieces I felt more like playing
4. It is so long! (17 pages)
5. I felt resistance doing it

I even wrote a poem about it (sorry, in Dutch!)

Italiaanse Concert

Dit was de zomer van het
Italiaanse Concert:
ik zou elke dag oefenen
maar dit idee was snert!

Het is zo’n lap
er komt geen eind
aan, ‘t is een stuk
waar je in verdwijnt

en nooit meer uitkomt,
’t zwarte gat
dat geeft wel aan
dat ik’t heb gehad.

Dus zet ik maar eerst
een kopje thee
dan toch de timer op 30
en hupsakee.

Zo. Al dat gemopper
Sneed geen hout!
Al 30 minuten om:
de thee is koud.

From: ‘Menu du Jour’ poems Heleen Verleur Book ‘Menu du Jour’

After about two weeks I gave up. Also, in my mind I almost gave up doing Suzuki level 5 (the Italian Concerto by heart is one of the mandatory pieces). Because: what’s the point practising a piece you don’t want to practise?
But: I felt a vague regret about this. Maybe take a lesson with a good teacher? Could this increase my motivation?

But then, suddenly I got an idea. The point is, I don’t want to spend all my time to it. Because I want to compose and I also want to practise other pieces, and write poems, and a lot of other things to give way to my creativity. Practising the Italian Concerto felt too much
like a duty. What if I restrict myself to just ONE page a week?
So this week I started with the first page of the 3rd movement.

Italian Concerto 3rd part 1st page

Italian Concerto 3rd part 1st page

I’m going to write a blog about how this works, because I know more people are struggling with the Italian Concerto. Maybe my method can inspire people to do the same. Or use the same approach with other ‘stumbling block’ pieces. I’m just in the beginning of my selfinvented method, but I already can say this about it:

1. I can already play the first page by heart after one day. But it feels SO good not to go on! It feels so relaxed that I don’t have to do more.
2. Because I only have one page, I start to experiment more with: different tempi, hands seperate etc. Because if you stick to one piece, you are going to play “with” it, instead of enjoying the music while playing through.
3. I imagine myself being on stage. Where are the spots I feel 99 percent secure instead of 100? Even at the slightest hesitation, I put my hands apart again to investigate what didn’t work .. not the right fingering, hand position .. try to understand.
4. I really stop exactly at the first note of the second page, although this becomes harder to do as I know it quite well already. So I feel an exciting urge to go on, not because I ‘have to’.
5. It feels more like meditation than like practising
6. I don’t have this haunting feeling: how about the rest?
7. The funny thing I notice, is that the thought that I am not allowed to go further than one page, gives me energy and joy to focus on the first page. It doesn’t bother me to do it again and again, everytime in a different way.

I will keep you informed about the progress! If it works, and I do another page every week, then I will be finished before Christmas! Even when I keep up doing all the other things in life that I want to do. :-)

Italian Concerto challenge

Handwriting Bach

Handwriting Bach

I challenge myself to learn the Italian Concerto from Bach by heart during the holiday in France. There is a Roland Stage Piano, and I want to spend one hour a day on it. That means 21 hours, because we are three weeks in France. What do you think: will this work?
If not, I am going to continue to practise an hour every day after holiday until I reached my goal. If I have taken this bump, it will become psychologically easier to reach Suzuki level 5. Then “only” the rest of book 7 will wait for me.

András Schiff plays Italian Concerto on Youtube

First print second part Italian Concerto, 1935

First print second part Italian Concerto, 1935

Ornaments Bach

Ornaments Bach

Partita for keyboard

Partita for keyboard

Violin Sonato (section)

Violin Sonato (section)

Componeren met kinderen

Haha, hoeveel docenten lukt het, om binnen een half uur met een leerling van zes die voor het eerst op pianoles komt, een compositie te maken én te noteren? Puck en mij is het gelukt, vandaag. De rechterhand helemaal zelf verzonnen, de linkerhand een beetje geholpen. Over de titel moet Puck nog even nadenken .. Toen we het gingen opschrijven, wist ze nog niet wat een ‘compositie’ was. Nu wel!

Puck's compositie

Puck’s compositie

Het notenspel met de bel

Misschien kennen jullie het spel ‘Halli Galli’. Bij dit spel, van uitgeverij 999 Games, is het de bedoeling om alle kaarten met vruchten (pruimen, aardbeien, citroenen, bananen) te verzamelen door zo snel mogelijk op de bel te drukken. Het spel duurt ongeveer vijftien minuten en is te spelen vanaf zes jaar met twee tot zes spelers. Als je traag bent met op de bel drukken, lig je snel uit het spel.

Schermafbeelding 2019-05-30 om 15.33.49

Wat heeft dit nu met Suzuki te maken?
Goed noten lezen heeft voor een deel te maken met een snelle reactie. Als je voor het eerst een stuk van blad speelt, maar ook als je het al wat langer studeert, kun je niet over elke noot vijf minuten nadenken. Het is handig als je meteen kunt zien, welke noot het is en waar je hem op je instrument kan vinden. Het spel Halli Galli heeft alles te maken met snel reageren. Hieronder heb ik een manier bedacht waarop het noten lezen “de vruchten kan plukken” van Halli Galli door de vruchten te vervangen door noten van verschillende hoogten met dezelfde namen!

Benodigheden:
56 kaarten met noten/intervallen (ik zal ze op mijn website www.heleenverleur.org zetten)
NB er is ook een versie met alleen G-sleutel of andere sleutels te verkrijgen. De hierna besproken versie is met name voor pianisten.
1 hotelbel zelf aan te schaffen (baliebel, te vinden op internet: kosten ± 3 euro)
Spelregels

Spelregels:

De spelers zitten naast elkaar (anders zie je de sleutels op z’n kop.) Om de beurt draaien de spelers een kaart om. Zodra er op tafel 3x achter elkaar dezelfde soort noot ligt, wint de de speler die het eerst op de bel slaat, alle open aflegstapels. Dezelfde noten zijn bv alle C’s van verschillende hoogtes in de G-sleutel, maar ook in de F-sleutel. Er kan dan bv in de G-sleutel: op tafel liggen: C2, C3 en nog een C in de F-sleutel. Zolang het maar C’s zijn, is het goed! Het doel van het spel is, om zo de meeste kaarten te winnen. Deze versie bevat:

7 C’s in de F-sleutel
7 C’s in de G-sleutel
7 G’s in de F-sleutel
7 G’s in de G-sleutel
7 D’s in de F-sleutel
7 D’s in de G-sleutel
7 A’s in de F-sleutel
7 A’s in de G-sleutel

De spelvoorbereiding

De bel wordt midden op tafel gelegd. Eén van de spelers schudt de kaarten. Hij deelt de kaarten één voor één rechtsom aan de spelers tot de stapel op is. Iedere speler legt zijn stapel gedekt voor zich neer. Ze mogen hun kaarten niet bekijken.

De speler links van de deler begint. Om de beurt draait men de bovenste kaart van zijn stapel om, en legt die open op een eigen aflegstapel bij de bel. Zorg ervoor dat alle muzieksleutels op je kaartjes links in de notenbalk staan, zodat ze niet op z’n kop op tafel komen te liggen! Je legt je kaart er zo op, dat de vorige kaart geheel bedekt is.

Wanneer wordt er gebeld?
Zodra er 3 dezelfde notennamen open op de aflegstapel zichtbaar zijn, probeert iedere speler als eerste te bellen.

Reactiesnelheid is geboden!
Wie als eerst belt, als er drie noten met dezelfde naam op tafel liggen, wint alle open aflegstapels. Deze kaarten doet hij gedekt onder zijn trekstapel. Dan begint hij een nieuwe ronde door als eerste een kaart te draaien.
Zodra een speler geen gedekte kaarten meer heeft, is hij uit het spel. Zijn aflegstapel blijft gewoon liggen en telt mee, totdat hij door een andere speler gewonnen wordt.

Als het misgaat..
Als een speler belt, en er liggen niet drie dezelfde noten (bv drie G’s), dan moet hij “voor straf” alle spelers een gedekte kaart van zijn stapel geven, te beginnen met de spelers links van hem. Hier geldt: op = op.

De winnaar
De speler die aan het einde van het spel de meeste kaarten met noten heeft, wint het spel.

Variatie 1: eerste oefenen met de losse kaarten zodat je alle noten herkent!
Variatie 2: indien te moeilijk, kun je ook beginnen met bv alleen C’s. Of alleen G’s. Of: bellen als er TWEE dezelfde noten na elkaar liggen. Of: 2 spelers in plaats van 3
Variatie 3: een variant is om in plaats van losse noten, intervallen te nemen, om die te herkennen: bv tertsen (14), kwarten (14), kwinten (14) en sexten (14).
Variatie 4: omkeringen van akkoorden: grondligging, 3/6 ligging, 4/6 ligging
Variatie 5: je moet de noten op de kaarten die je hebt gewonnen, op de piano laten horen

Bedacht door Heleen Verleur, geïnspireerd op Halli Galli (met de vruchten)

Mocht je na het lezen van dit stuk zin hebben om het spel te spelen, dan kun je de kaarten hieronder gratis downloaden. Je moet zelf nog even de maten losknippen en eventueel plastificeren.
De bel moet je zelf even bestellen op internet. Google op: ‘hotelbel’.

Noten 1

Noten 1

Noten 2

Noten 2

Noten 3

Noten 3

Noten 4

Noten 4

Noten 5

Noten 5

Spel met de noten: G-sleutel en F-sleutel noten pdf

Spel met de noten: intervallen pdf

Componeren met leerlingen

Van de week bedacht ik ineens: de laatste vijf minuten van elke les wil ik de komende tijd besteden aan het bedenken van stukken. Een soort ‘mini’ compositieles, waarbij we iedere week een stukje verder gaan met de composities. In de tussentijd noteer ik elke week in Sibelius wat de voortgang is. Tijdens de les schrijf ik dit op, of ik maak een filmpje.
Ik vind dit zelf superleuk om te doen, en de leerlingen waren ook meteen enthousiast, merkte ik.

We hebben al wat leuke beginthema’s. Dit is dus van vijf minuten per persoon, he? Hé! (sommigen íets langer ..). Ik noem liever geen namen, in verband met de privacy. Heb namelijk nog geen toestemming gevraagd dit te publiceren.
Even een greep:

Een compositie van een jonge studente (6 jaar)

Zesjarige

Compositie van 11-jarige

Elfjarige

Vijfjarige

Vijfjarige

Zevenjarige

Zevenjarige

Veertienjarige

Veertienjarige

Nu valt het me wel op, dat Suzuki-leerlingen behoorlijk goed gewend zijn om te luisteren naar muziek. Misschien ook naar de muziek in hun hoofd? Niet zo heel lang geleden beweerde een professor (ik noem even geen naam, als je het wilt weten vraag je het maar) dat Suzuki-leerlingen niet zo goed zouden kunnen improviseren, in elk geval niet beter dan ‘gewone’ leerlingen. Mij valt op, dat het resultaat zoals hierboven niet zo gauw wordt bereikt met kinderen die voornamelijk noten lezen, dus niet gewend zijn melodieën op het gehoor na te spelen. De voorbeelden hierboven zijn gewoon willekeurige studenten, niet speciaal talenten of zo (in elk geval daar niet op geselecteerd). Dus ik heb zo mijn vraagtekens bij de stelling van de professor.