Categorie archief: Muziek

Muziek bij kinderboekenwinkel Casperle

Programma Casperle

Voorkant boek

Voorkant boek

Morgen om 16 uur bij boekhandel Casperle (Sarphatipark 99, Amsterdam): Leerlingen van pianiste Brook Cuden en violiste Sonja Helasvuo spelen muziekstukken die over het Kinderboekenweek-thema gaan: Reis mee! Met deze optredens van jonge musici wordt de Kinderboekenweek 2019 afgesloten.

Aanvang: 16:00 uur
Leeftijd: alle leeftijden
Entree: gratis

Muziekstukken over Vervoer (waarvan ZES stukken van Heleen Verleur)
De composities van Heleen die gespeeld worden, zijn:
Met de auto (piano duo)
Horse Ride (trio)
Met de Tram (duo)
Puszta Ride (duo)
Met de boot (duo)
Circus (trio piano) zie illustratie

Mijn leerlinge Ellion

Sommige leerlingen blijven je altijd bij. Dit heb ik bijvoorbeeld met mijn oudleerlinge Ellion. Aan haar heb ik zulke fijne herinneringen! Ze was ongeveer zes toen ze bij me begon, alweer een behoorlijke tijd geleden. Ze was -als ik me goed herinner- ongeveer 18 toen ze stopte.
En zoals dat wel vaker gaat .. na een tijdje verlies je het contact.
Maar uit het oog is niet uit het hart.
Onlangs dacht ik: kijken of ik haar op Facebook kan vinden. En ja hoor! :)

Ik heb haar een pm gestuurd, en kreeg meteen een reactie.
Ellion stuurde me ook nog een foto, van haar met kopieën van (handgeschreven!) composities van mij. Dat moet in mijn beginperiode van componeren zijn geweest. En ze zei ook nog dat dit haar favoriete stukken waren!
Dat was ook nog in de periode dat ik de Suzuki-methode nog niet had gevonden. Haha! “The times, they are changing.”

Ellion

Ellion

Digitale media bij het componeren met leerlingen

Componeren met leerlingen: hoe doe je dat?
Het lijkt mij leuk om iets te vertellen over de werkwijze van het componeren met leerlingen, iets dat ik de afgelopen tijd heb gedaan tijdens de reguliere lessen. Ik moet zeggen dat het in deze tijd wel heel makkelijk is om zoiets te doen. Vroeger moest alles met potlood en papier worden opgeschreven. Dat heeft ook een goede kant: doordat het proces langzamer gaat, zou het kunnen dat je je meer bewust bent van wat je opschrijft. Maar aan de andere kant: voor kinderen van vijf en zes, waar ik ook mee werk, zou het niet te doen zijn om alles wat ze bedenken, zelf te moeten opschrijven. En als ik het zou doen, zou het ook erg lang duren. Dan zouden we niet, zoals nu, 5 a 10 minuten van de les kunnen besteden aan componeren.

Mijn leerlinge Eden (6)

Mijn leerlinge Eden (5 jaar)

Meestal gaat het als volgt:
- tijdens de les begint de leerling met een stukje thematisch materiaal, ofwel een stukje ‘melodie’. Het kan overigens ook een akkoord zijn, of iets wat in elk geval kan dienen als muzikale bouwsteen. De ene keer wordt het gezongen (als de leerling het niet kan vinden op de piano) of het wordt direct op de piano gezocht
- ik geef pas een suggestie als de leerling niet meer verder kan, of als ik het gevoel heb dat muzikale ‘wetten’ niet worden uitgevoerd.
Voorbeeld: leerling voelt de ‘puls’ niet en speelt te weinig tellen in de maat. Of: de nazin is korter dan de voorzin, terwijl de stijl van de compositie hier niet om vraagt. Of: er wordt te vaak iets herhaald waardoor het te voorspelbaar wordt.
- bij mijn (Suzuki) lessen is meestal een ouder aanwezig, dus ik vraag dan of hij of zij een filmpje kan maken van wat er bedacht is. Dat heeft als voordeel dat ze er thuis mee verder kunnen, omdat ze weer even kunnen luisteren hoe het ook alweer ging. Maar ze sturen dit ook naar mij, zodat ik het thuis even snel in Sibelius kan noteren.
- ik stuur de ouder de pdf van het Sibelius-bestand per mail, zodat hij/zij ook hiermee verder kan

Het grote voordeel van deze werkwijze is, dat het heel efficiënt gaat en niet veel extra tijd kost. Hierdoor is het mogelijk dit (periodiek) in de pianoles te integreren.

Waarom componeren tijdens de les?
Als je zelf muziek bedenkt, ga je ook anders naar andere muziek luisteren. Je gaat nadenken over hoe stukken zijn opgebouwd, over structuur, akkoorden, melodielijnen.
Hierdoor zul je -mijns inziens- meer gaan begrijpen van wat andere componisten hebben gedaan. Dus het komt de ‘gewone’ lessen ook ten goede.

Compositie Eden met begeleiding Heleen

Compositie Eden met begeleiding Heleen

Nog een compositie van Eden

Nog een compositie van Eden

Presentatie ‘Butterflies against the wind’

Cover boek

Cover boek

Op 3 november om 15 uur zal tijdens een feestelijk concert bij pianozaak BOL & Sanders in Amsterdam (Ceintuurbaan 434-436) het boek ‘Butterflies against the wind’ met composities van mijn leerlingen worden gepresenteerd.
Maar liefst 25 composities staan er in dit boek, en de gemiddelde leeftijd is vrij bescheiden (de jongste componistjes zijn vijf jaar) met enkele uitschieters naar boven. Tijdens de presentatie zullen zeker composities uit het boek weerklinken. De opbrengst van dit boek komt geheel ten goede aan de stichting ‘Children of Mexico’. Danseres en Pilates docente Anna Mora en Henning Zorn, in het bestuur van deze stichting, doen in Mexico projecten om zwerfkinderen van de straat te halen en ze voedsel en scholing te geven. Zij zullen hierover een korte toelichting geven.
Houdt allen de datum van 3 november 15 uur in je agenda vrij!

Over de manier waarop deze bundel tot stand is gekomen, vertel ik hier:
Hoe het tot stand kwam

Het boek gaat met een eerste oplage van 100 worden verkocht. Het boek gaat 15 euro kosten, met aftrek van ± 5 euro per boek voor de kosten van het drukken. Iedereen die mee wil doen het boek te verkopen, mag zich bij mij melden en krijgt dan een paar exemplaren mee.

Geweldig toch? Zelfbedachte muziek van je zoon, dochter, of jezelf, in gedrukte vorm, te koop voor een goed doel? (Children of Mexico)
Een ideaal verjaardag- of kerstkado, ook. De stukken zijn allemaal superleuk om te spelen, sommige met een tweede partij erbij.

1. Wie wil meehelpen het boek te verkopen? Vanaf 1 of 2 exemplaren kun je je bij mij melden.
2. Wie heeft er nog ideeën voor wat verdere publiciteit voor deze actie? Ik hoor het graag!

Hartelijke groet,

Heleen Verleur
heleen.verleur@xs4all.nl
(ps if you don’t understand Dutch, please mail me (heleen.verleur@xs4all.nl) and I will translate into English!)

Support for Children of Mexico

Before summer holiday up to now, my students and me worked together on several compositions for a book. The book is meant to be published at least before Christmas. The proceeds from the book (with deduction of the costs) will all go to the wonderful foundation ‘Children of Mexico’. Henning Zorn, chairman of Children of Mexico, is alos the father of two of my students (Alán and Nora Zorn). I know their project is 100 percent safe and all proceeds will be truely spent on the projects.

The compositions in the book will be ascending in difficulty, because the youngest participant is 4 years old and one of the oldest about 74. They can be played and practised by children and adults. The pieces have an average level, the easiest can be played after only one year of lessons. Some pieces have a secondo part (composed by Heleen) so that they can be played together, as a duet.

Mexican embroidery

Mexican embroidery

Read more about ‘What Children of Mexico do’ or click the video link below:

What Children of Mexico do
Video Youtube Children of Mexico

I will soon publish more about the costs and what will be the date of publication. Of course there will be a book presentation where you can buy the book. The book will contribute to much musical pleasure, ánd a better life for Mexican children.

Groovy Prelude uitvoeringen

Groovy Prelude (gedeelte) gespeeld door Heleen Verleur

De premiere van Groovy Prelude vond plaats op 11 juli 2019 in de Singelkerk (nabij Koningsplein) te Amsterdam. Deze zomer zal het nog twee keer worden uitgevoerd:

woensdag 31 juli 2019 Mozes en Aäronkerk 12.15 – 12.45 uur
(ook muziek van Maarten van Norden, Lorre Trytten, Morris Kliphuis, Reza Namavar)
donderdag 16 augustus 2019 Singelkerk 12.15 – 12.45 uur (ook muziek van Maarten van Norden, Lorre Trytten, Morris Kliphuis, Reza Namavar)

Bij deze concerten wordt een vrijwillige bijdrage gevraagd.

Over Groovy Prelude:
De groove is goed te horen in dit ritmische, swingende stuk dat net geen boogie-woogie wil worden, maar er wel tegenaan schuurt. Klappen, stampen, improviseren: van alles kan er gebeuren. In het middendeel van deze compositie is hetzelfde ritmische thema van het begin te horen, maar dan langzaam en uitgerekt, waardoor de sfeer ineens verandert in een Gershwin-achtig bluesy thema. Uiteindelijk mondt dit rustige deel toch weer uit in een flard van een boogie: het eindigt even ‘high energy’ als het begon. ‘Groovy Prelude’ is een pianistisch stuk: de snelle passages zijn mooi over twee handen zijn verdeeld en de grepen liggen prettig voor piano. De compositie is niet specifiek tonaal, maar het eindigt, evenals de 24e compositie, op een ‘as = gis’ akkoord.

Voorkant flyer

Voorkant flyer

Achterkant flyer

Achterkant flyer

Muziek voor de ziel

'The Cat Concerto'.  Na het zien van dit grappige Tom & Jerry filmpje met prachtige pianomuziek is Lang Lang gaan pianospelen ..

‘The Cat Concerto’. Na het zien van dit grappige Tom & Jerry filmpje met prachtige pianomuziek is Lang Lang gaan pianospelen ..

Muziekeducatie vanaf de jongst mogelijke leeftijd zou volgens superpianist Lang Lang een vanzelfsprekendheid moeten zijn. “Muziek is als het leren van een taal’, zeg hij. “Hoe vroeger je ermee begint, hoe beter het is. Muziek gaat veel verder dan je alleen een nieuwe vorm van uitdrukken eigen maken. Muziek beïnvloedt je denken, het leren, alles. Mensen die veel met muziek bezig zijn, worden praktischer. Ze hebben meer aandacht voor het menselijke niveau en denken anders over economie en zaken doen. Muziek is absoluut nodig om balans te brengen in de wereld. Zonder muziek zouden we ons ‘zesde zintuig’ missen. De link naar onze intuïtie, onze diepste waarden en normen, die altijd de mens en medemenselijkheid voorop stellen. Muziek helpt mensen om hun diepste innerlijke karakter te (her)ontdekken. En als je na een hele vermoeiende dag Bach of Mozart speelt, ben je er fysiek misschien niet meteen bovenop, maar je ziel voelt absoluut gezonder, gelukkiger. Dat is het effect van muziek.”

Lang Lang in een interview met het blad ‘Luister’ nr 739 april 2019

Tussen Stockhausen door ..

Vandaag ging ik in de pauze voor het vierde deel van Stockhausen even terug naar huis, om voor mijn fanatiek toetsenlerende dochter sushi te halen. Eigenlijk had ik er zelf ook wel zin in, dus ik zocht natuurlijk een altruïstisch excuus. Voor een keertje mag dat toch wel? Bij de AH in de Jodenbreestraat waar ze de hele dag door verse sushi maken, deed ik een paar van die bakken in mijn kar. Plus nog wat luxedingen die ik eigenlijk niet vreselijk nodig had, zoals een kwartliter witte wijn, ossenworst en kattenblikken.. dit laatste is niet echt luxe, maar ik bedoel dat ze nog niet op waren.

Schermafbeelding 2019-06-11 om 00.38.01

Ineens zag ik de enorme rijen voor de kassa, en de briefjes die er hingen: de pin doet het niet. OMG! Ik had geen stuiver in mijn portemonnee. Ik moest ook eigenlijk over een half uur weer in de Westergasfabriek zijn. Ik had al een geheim plan om mijn portie Sushi daarnaartoe mee te nemen en het lekker in het Westerpark op te eten met een nipje van dit miniflesje witte wijn. Daar ging mijn plan!
Met de trouwehondenachtigste ogen keek ik een mevrouw in de lange rij aan, en zei: zou u misschien mijn kar even met u mee willen trekken? Ik moet namelijk even pinnen want de pin bij de kassa doet het niet. Ze keek me verbaasd (en ik verbeeldde me, ook, licht geërgerd) aan, en zei: “O, euh, ja hoor, dat ik goed.” Ik snelde naar de pinautomaat in de AH, waarvan de medewerker zojuist nog zei dat hij het deed.. maar ook daar zat een briefje op. Wat nu?
Dan maar snel naar de pinautomaat bij ABN, aan de overkant. Daar aangekomen: pin defect. Ik dacht aan die mevrouw met mijn boodschappen, en nam een koortsachtig besluit: als ik terug zou gaan, dwars door al die hordes Pinkstertoeristen, dan zou ik het niet halen. Het spijt me zo, mevrouw! Maar ik liet haar dus in de steek, met míjn boodschappen. Hopelijk zal ze het op een dag begrijpen. Misschien staat mijn kar daar morgen nog steeds te wachten? Sorry, sushi!

Me in toenemende mate schuldig voelend, maar toch ook enigszins opgefokt door toenemende tijdsdruk, besloot ik nog een poging te wagen bij de AH op de Nieuwmarkt. Maar ook daar: hetzelfde verhaal. Geen pin, en alle automaten kaduuk.
Dit was zwemmen tegen de stroom in. Ik besloot mijn plan op te geven. Dan maar geen sushi. Daar komt een mens overheen. Wel jammer om de rest van de opera te missen. Nog even langs huis om te zeggen dat het sushi-plan niet doorging. Een flesje wijn uit de voorraad in mijn tas, en twee papieren bekertjes. Gehaast terugfietsen, waar ik nog net op tijd was voor het vervolg.
Na nog anderhalf uur opera met een helicopterkwartet had ik bijzonder veel trek gekregen, dus besloot ik maar een frietje te halen. Precies op dat moment kwam ik Hanneke en Luc tegen: zij wonen in de buurt van de Westergas. Hanneke vertelde dat de allerbeste frites van Amsterdam op een paar stappen afstand te verkrijgen waren. Ze waren overheerlijk! Gelukkig ging ik weer met de stroom mee. Zo kwam alles toch nog goed.

Aus Licht/Stockhausen

Schermafbeelding 2019-06-10 om 23.28.01

Mijn bescheiden indruk, kort gezegd, na een intense dag en avond van dit enorme Holland Festival Project (ik ben alleen bij dag drie geweest):
- muziek zeer knap uitgevoerd, prachtige kostuums, beelden, lichten enz.
- intrigerende muziek (vond vooral het gedeelte met de soldaat en de zangeres erg mooi, en de koren aan het eind)
- doch mijns inziens veel te lang. In elk geval te lang naar mijn smaak. Als de helft zou overblijven dan zou er nog meer dan genoeg zijn. Mijn aandacht dwaalde regelmatig af, omdat ik het wel gehoord had. Dit gebeurde zelfs aan het eind bij de koren, hoewel dat ongelooflijk knap was gedaan: een staaltje van vakmanschap dat je niet vaak hoort. Maar ik vond wat er “dramatisch” gebeurde (of juist niet gebeurde) toch te statisch. En muzikaal gezien teveel van hetzelfde. Of mis ik iets?
- ik hou persoonlijk niet zo van al dat gesis en geklak enz. Ik vind het even leuk, maar al vrij snel wordt het in mijn oren een “truukje” dat naar mijn idee niet veel toevoegt
- maar wat ik het moeilijkst vond: het raakte me niet echt. Ik ben niet superontroerd geweest. Misschien komt het omdat er niet een duidelijk verhaal inzit, of omdat het verhaal dát erin zit, zo bizar, en/of vaag is, dat ik me niet goed kan inleven. Gevoelsmatig raakte ik er niet zo bij betrokken. Als je een spannend boek leest, wil je geen bladzijde missen. Die spanning voelde ik niet. Want in deze opera is er wel goed, kwaad en vrouwelijke energie in de vorm van Eva, maar dat vind ik dramaturgisch gezien te weinig
- ik heb diep respect voor alle musici. Ook de meiden van het Strijkkwartet: wat hebben ze geweldig gespeeld. Wat een leuke, spontane meiden en wat speelde ze goed. Complimenten voor Asdis Valdimarsdottir, die ze gecoached heeft. Ik vond die scene met die vier helicopters spectaculair. Ben ik een simpele ziel? Het begin en het eind van het stuk vond ik heel spannend. Maar ertussenin weer te lang. Het leek me wel supermoeilijk om te spelen, maar ik vond het nogal veel van hetzelfde. Teveel herhaling. Sorry als ik nu mensen kwets, hiermee!
Er bekroop mij vandaag ineens een gedachte: als sommige muzikanten, zonder die fancy kostuums, op straat deze muziek zouden spelen, dan waren veel mensen vandaag in de zaal, meteen doorgelopen.
Toch moet me, ook nu, weer iets van het hart: ik zit nog steeds te verwerken wat ik vandaag heb meegemaakt. Heeft het meer inpact om mij gehad dan ik me eerder voorstelde?

Er mochten tijdens de voorstelling geen foto’s worden gemaakt, dus de foto’s bij deze blog heb ik zo’n beetje ‘stiekem’ gemaakt.
Als je nog wat meer over de voorstelling wilt lezen: dit schreef recensent Frits van der Waa op 3 juni 2019 in de Volkskrant.
Hieronder neem ik voor een deel van zijn recensie over. Ik ben het er niet helemaal mee eens: de stukken die ik cursief zet zijn de zinnen of gedeelten waar ik het niet helemaal of helemaal niet mee eens ben. De beschrijvingen van Frits kloppen echter beter dan wanneer ik ze nu zelf uit mijn mouw schud:

Tot volgende week maandag (t/m 10 juni, is nu net afgelopen) is De Gashouder in Amsterdam herschapen tot het universum van Karlheinz Stockhausen. Parabolische lichtbanen strekken zich uit door de halfduistere cirkelvormige ruimte, waar vier grote videoschermen al het hoorbare van een visuele component voorzien. De mega-operatie Aus Licht biedt zo’n vijftien uur muziek, maar is nog zuinig vergeleken met wat Stockhausen eigenlijk voor ogen stond met Licht: een zevendelige operacyclus, voor elke dag van de week één. 26 jaar werkte hij eraan, van 1977 tot 2003.

Al vanaf de eerste deelopvoeringen werd duidelijk dat het Stockhausen, een van de grote voormannen van de naoorlogse muziek, enigszins in de bol was geslagen. Licht is gebaseerd op een zelfverzonnen mythologie met drie hoofdfiguren, Michael, ­Lucifer en Eva (zeg maar: het Goede, Kwade en Vrouwelijke). Behalve zeer nauwkeurige instructies geeft de componist ook aanwijzingen over gebaren, dansjes en scenografie, die door menigeen als tenenkrommend werden ervaren.

Foto: H. Verleur

Foto: H. Verleur

Als iemand recht kan doen aan de bedoelingen van Stockhausen is het wel theater- en operamagiër Pierre Audi. In dat opzicht is Aus Licht volledig geslaagd. De toeschouwer kan zich onderdompelen in een muziektheatrale totaalbeleving. Tegelijkertijd maakt de onderneming pijnlijk duidelijk dat Licht, naast levenswerk, vooral een uitdragerij van ideeën is.

Serieel
De muziek van Stockhausen is niet gebaseerd op toonladders, maar op alle twaalf tonen van het octaaf (en zelfs die daartussen), dit heet seriële muziek. Al het materiaal uit de opera Licht is afgeleid van drie toonreeksen, waaruit door getalmanipulaties ook alle andere grootheden als tijdsduur, vormverloop en timbre worden afgeleid.

Absoluut dieptepunt is het veelbesproken Helikopter-Streichquartett, waaraan te zien is dat Stockhausen elke bevlieging gewoon binnenschoof in zijn operaconcept. Zo wordt zondagmiddag op de schermen getoond hoe de vier jonge strijkers van het Pelargos Quartet elk in een helikopter opstijgen en, zonder elkaar te horen, een mitraillerend spervuur van verglijdende tonen voortbrengen. Niet alleen werkt het geronk van de machines vooral als stoorzender en is de compositie aan de primitieve kant, ook heeft het niets uit te staan met de materie van Licht.

Schermafbeelding 2019-06-10 om 23.27.51

Zo wordt het genie van Stockhausen menigmaal gefnuikt door zijn ­gebrek aan zelfkritiek en hang naar overmaat. In Luzifers Tanz is een enorm blaasorkest als een muur opgesteld tegenover het publiek en bestookt het drie kwartier lang met een ondoorzichtige notenbrij. Michaels Jugend, de eerste scène uit het werk en een van de weinige die nog iets weg heeft van traditionele opera, verzandt in oeverloos georeer.

De hang naar het eindeloze werkt wél in de elektronische voor- en naspelen, waarin de toehoorders vrij mogen ronddwalen in de door subtiel evoluerende lichtspelen opgeluisterde klanklandschappen, waarmee Stockhausen een voorschot nam op techno en ambient.

Spaarzaamheid loont in Mädchenprozession en Evas Lied, heldere composities die fascineren door subtiele klankmengsels, en door het aandeel van de fabelachtige kinderkoren en -solisten. Zij brengen de moeilijk te memoriseren en opnieuw erg lange muziek feilloos ten gehore.

Frappant is dat Stockhausen in zijn koormuziek juist wel tot een ­subliem evenwicht komt van vorm, maat en inhoud. In Welt-Parlament laat een met buisklokken uitgeruste voorzitter beurtelings solisten en groepen zangers aan het woord.

En Engel-Prozessionen, een grandioze ­finale van de driedaagse coproductie van De Nationale Opera en het Holland Festival – het enige stuk waarin luidsprekers geen rol spelen – is een wonderbaarlijk ritueel. De groepen zangers schrijden door de ruimte en komen uiteindelijk samen, zingend in exotische talen en samenklanken vol ongrijpbare sonoriteiten.

Dat deze meesterlijke muziek is ontsproten aan hetzelfde brein als het heilloze helikopterkwartet is ­nauwelijks te bevatten, maar ze ­bevestigt dat Stockhausens streven naar het sublieme niet tevergeefs was.

Tot zover de Volkskrant.

Schermafbeelding 2019-06-10 om 23.28.01